Πρωταθλητής μέσα στο πένθος: ο Phil Hill, η Ferrari 156 και η Monza του 1961

Προσθέστε το formula1news.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1961, ο Phil Hill πέρασε πρώτος τη γραμμή τερματισμού στη Monza. Είχε μόλις κερδίσει το Grand Prix Ιταλίας, μπροστά στο κοινό της Ferrari, και μαζί του το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ήταν ο πρώτος οδηγός γεννημένος στις Ηνωμένες Πολιτείες που κατακτούσε τον τίτλο. Κι όμως, όταν σταμάτησε και κοίταξε γύρω του, δεν βρήκε χαρά. Βρήκε σιωπή, σκυμμένα κεφάλια και ένα ερώτημα που φοβόταν να κάνει.

Στον δεύτερο γύρο του αγώνα, ο συμπαίκτης του και μεγάλος του αντίπαλος για τον τίτλο, ο Wolfgang von Trips, είχε σκοτωθεί μαζί με θεατές, σε ένα από τα πιο φρικτά δυστυχήματα στην ιστορία του σπορ. Ο Hill, που οδηγούσε μπροστά, δεν είχε δει τίποτα. Έμαθε την αλήθεια μόνο όταν όλα είχαν τελειώσει. Ο τίτλος του 1961 είναι ίσως ο πιο βαρύς που έχει απονεμηθεί ποτέ στη Formula 1.

Ο Αμερικανός που αγαπούσε τις μηχανές

Ο Phil Hill γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1927 στο Miami της Florida, αλλά μεγάλωσε στη Santa Monica της Καλιφόρνια, την πόλη που θα θεωρούσε σπίτι του για όλη του τη ζωή. Από νέος ήταν ερωτευμένος με τα αυτοκίνητα, όχι μόνο με την ταχύτητά τους αλλά και με τον μηχανισμό τους. Αυτή η αγάπη για τη μηχανή θα τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή, πολύ μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας.

Η μεγάλη του σχολή ήταν οι αγώνες αντοχής. Το 1958, με Ferrari και με τον Βέλγο Olivier Gendebien ως συνοδηγό, κέρδισε τις 24 Ώρες του Le Mans και έγινε ο πρώτος Αμερικανός που κατέκτησε τον θρυλικό αγώνα. Την ίδια χρονιά πέρασε στη Formula 1. Το 1960 έγραψε τη μεγαλύτερη μέχρι τότε στιγμή του στα μονοθέσια, κερδίζοντας το Grand Prix Ιταλίας στη Monza με Ferrari, σε έναν αγώνα που οι βρετανικές ομάδες είχαν μποϊκοτάρει. Στα μάτια πολλών, όμως, παρέμενε περισσότερο ειδικός των αντοχών παρά διεκδικητής του μεγάλου τίτλου.

Η 156 και η νέα φόρμουλα

Το 1961 η Formula 1 άλλαξε σελίδα. Οι κανονισμοί περιόρισαν τον κυβισμό των κινητήρων στο 1,5 λίτρο. Οι βρετανικές ομάδες, που είχαν κυριαρχήσει τα δύο προηγούμενα χρόνια με τα Cooper, διαμαρτυρήθηκαν για την αλλαγή και δεν ήταν έτοιμες. Η Ferrari, αντίθετα, είχε προετοιμαστεί.

Υπό την καθοδήγηση του μηχανικού Carlo Chiti, η Scuderia έφτιαξε την 156, το πρώτο μονοθέσιο Formula 1 της Ferrari με τον κινητήρα πίσω από τον οδηγό. Η κίνηση ήταν μια σιωπηλή παραδοχή ότι η Cooper είχε δίκιο. Στο πίσω μέρος δούλευε ένας V6 κινητήρας, ενώ στο εμπρός μέρος δύο χαρακτηριστικά ανοίγματα αέρα, σαν ρουθούνια, έδωσαν στο αυτοκίνητο το προσωνύμιο που το έκανε αθάνατο: «Sharknose», η μύτη του καρχαρία. Ήταν όμορφο, ισχυρό και, το σημαντικότερο, το αυτοκίνητο που έπρεπε να νικήσουν όλοι οι υπόλοιποι.

Ο V6 της 156 δεν ήταν ένας μόνο κινητήρας αλλά δύο εκδοχές της ίδιας ιδέας: μία με γωνία 65 μοιρών ανάμεσα στις συστοιχίες των κυλίνδρων και μία με πολύ ευρύτερη γωνία 120 μοιρών. Η Scuderia χρησιμοποίησε και τις δύο, και στη Monza, στον αγώνα που έκρινε τον τίτλο, οι τρεις βασικοί της οδηγοί είχαν την εκδοχή των 120 μοιρών. Οι Βρετανοί, όπως αποδείχτηκε, δεν είχαν απάντηση σε αυτή τη δύναμη για το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς.

Η Ferrari είχε τρεις βασικούς οδηγούς: τον Hill, τον Γερμανό Wolfgang von Trips και τον Αμερικανό Richie Ginther. Από την αρχή ήταν φανερό ότι ο τίτλος θα έμενε στο Maranello. Το ερώτημα ήταν ποιος από τους οδηγούς της θα τον κατακτούσε.

Μια σεζόν στα κόκκινα

Η χρονιά ξεκίνησε, παραδόξως, με μια ήττα για την Ferrari. Στο Μονακό, στις 14 Μαΐου, ο Stirling Moss, με ένα Lotus του Rob Walker που ήταν ήδη ενός έτους, νίκησε όλα τα Ferrari σε μια από τις πιο μεγάλες οδηγήσεις της καριέρας του. Ο Ginther τερμάτισε δεύτερος και ο Hill τρίτος. Ήταν όμως η εξαίρεση. Στη Zandvoort κέρδισε ο von Trips, και στη Spa-Francorchamps η Ferrari κατέλαβε τις τέσσερις πρώτες θέσεις, με τον Hill πρώτο και τον von Trips δεύτερο.

Στη Reims, οι εργοστασιακές Ferrari αντιμετώπισαν προβλήματα, και τη νίκη πήρε ένας νεαρός Ιταλός σε ιδιωτικά δηλωμένη 156, ο Giancarlo Baghetti. Ήταν ο πρώτος του αγώνας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, και μέχρι σήμερα παραμένει ο μόνος οδηγός που κέρδισε Grand Prix στο ντεμπούτο του. Στο Aintree ο von Trips πήρε τη δεύτερη νίκη του, και στο Nürburgring ο Moss νίκησε ξανά τα Ferrari.

Ανάμεσα στους αγώνες της Formula 1, ο Hill έγραφε την καλύτερη χρονιά της καριέρας του και στις αντοχές. Τον Ιούνιο κέρδισε ξανά τις 24 Ώρες του Le Mans με τον Gendebien, τη δεύτερη από τις τρεις νίκες του στον γαλλικό μαραθώνιο. Στα μονοθέσια, όμως, έδειχνε πια ότι δεν ήταν μόνο ειδικός των μεγάλων αποστάσεων.

Η μάχη για τον τίτλο είχε γίνει ουσιαστικά εσωτερική υπόθεση της Ferrari. Ο von Trips είχε δύο νίκες, στη Zandvoort και στο Aintree, ο Hill μία, στη Spa, και οι δύο μάζευαν βαθμούς σχεδόν σε κάθε αγώνα. Ήταν δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι, ένας Γερμανός και ένας Καλιφορνέζος, με το ίδιο αυτοκίνητο και τον ίδιο στόχο, και κανένας από τους δύο δεν είχε κατακτήσει ποτέ τον τίτλο. Και οι δύο ήξεραν ότι μια τέτοια ευκαιρία, με ένα τόσο ανώτερο μονοθέσιο, μπορεί να μην ξαναερχόταν. Ο Moss, με τις δύο νίκες του, ήταν ο μόνος εκτός Ferrari που μπορούσε θεωρητικά να ανακατέψει την τράπουλα.

Πριν από τη Monza, ο von Trips είχε 33 βαθμούς και ο Hill 29. Ο Γερμανός ήταν το φαβορί. Αν κέρδιζε στην Ιταλία, θα γινόταν ο πρώτος Γερμανός παγκόσμιος πρωταθλητής.

Monza, 10 Σεπτεμβρίου

Ο von Trips ξεκίνησε από την πρώτη σειρά. Στον δεύτερο γύρο, σε μια μάχη στο φρενάρισμα, το Ferrari του ήρθε σε επαφή με το Lotus του Jim Clark. Το κόκκινο αυτοκίνητο έφυγε από την πίστα και κατέληξε στο σημείο όπου στεκόταν το κοινό. Ο von Trips εκτινάχθηκε από το κόκπιτ και σκοτώθηκε. Μαζί του έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από δέκα θεατές. Ο Clark βγήκε ζωντανός.

Ο αγώνας συνεχίστηκε. Ο Hill, που οδηγούσε στην κορυφή, συνέχισε να τρέχει χωρίς να γνωρίζει τι είχε συμβεί πίσω του. Γύρο με γύρο κράτησε τον ρυθμό του και την πρώτη θέση ως τη σημαία. Όταν σταμάτησε, η αντίδραση των ανθρώπων της ομάδας του τού είπε όσα δεν ήθελε να ακούσει. Ο φίλος και αντίπαλός του ήταν νεκρός. Ο Hill ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής.

Η Ferrari, βυθισμένη στο πένθος και έχοντας εξασφαλίσει και τους δύο τίτλους, αποφάσισε να μη στείλει αυτοκίνητα στον τελευταίο αγώνα, στο Watkins Glen των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Hill δεν έτρεξε στην πατρίδα του ως πρωταθλητής. Τον αγώνα κέρδισε ο Innes Ireland με Lotus.

Ένας τίτλος με πένθιμο χρώμα

Η τελική βαθμολογία έγραψε τον Hill πρώτο με 34 βαθμούς και τον von Trips δεύτερο με 33. Ένας βαθμός τους χώριζε, όπως είχε χωρίσει τον Mike Hawthorn από τον Moss τρία χρόνια νωρίτερα. Ο Moss και ο Dan Gurney ακολούθησαν με 21, ο πρώτος με δύο νίκες και ο δεύτερος, με την Porsche, χωρίς καμία, και πέμπτος ήταν ο Ginther με 16. Το ημερολόγιο ήταν μικρότερο από τα προηγούμενα χρόνια: μόλις οκτώ αγώνες, από τις 14 Μαΐου έως τις 8 Οκτωβρίου, χωρίς Αργεντινή και Πορτογαλία, και με το Grand Prix ΗΠΑ να μετακομίζει στο Watkins Glen της Νέας Υόρκης. Μέσα σε αυτούς τους οκτώ αγώνες, η Lotus ήταν η μόνη που μπόρεσε να αντισταθεί, με τις δύο νίκες του Moss και τη νίκη του Ireland στο φινάλε. Η Ferrari κέρδισε πέντε από τους οκτώ αγώνες και πήρε το κύπελλο κατασκευαστών για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Ο Hill δεν βρήκε ποτέ ξανά την ίδια δύναμη στη Formula 1. Έμεινε στη Ferrari το 1962 και μετά πέρασε από άλλες ομάδες, αλλά δεν ξανακέρδισε ποτέ Grand Prix. Στις αντοχές, πάντως, κέρδισε ξανά το Le Mans το 1962, πάλι στο πλευρό του Gendebien. Μετά την απόσυρσή του έμεινε κοντά στα αυτοκίνητα, στην αγαπημένη του Santa Monica. Πέθανε στις 28 Αυγούστου 2008, σε ηλικία 81 ετών.

Μέχρι σήμερα, ο Phil Hill παραμένει ο μόνος οδηγός γεννημένος στις Ηνωμένες Πολιτείες που έχει κατακτήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα της Formula 1. Η Ferrari 156 έμεινε ως ένα από τα πιο όμορφα μονοθέσια που έφτιαξε ποτέ η Scuderia. Και η Monza του 1961 έμεινε ως η μέρα που ένας άνθρωπος έγινε πρωταθλητής κόσμου τη στιγμή ακριβώς που έχανε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν αγώνα.

Βίντεο

1961Phil Hill