Μετάβαση στο περιεχόμενο
Επόμενο Grand Prix Λας Βέγκας Κυρ 22 Νοε · 06:00
Stories

1962: Η BRM, το τελεσίγραφο του Alfred Owen και ο μοναδικός τίτλος κατασκευαστών

Είτε δύο νίκες είτε λουκέτο: με την πλάτη στον τοίχο, η ομάδα από το Bourne έφτιαξε το P57 με τον δικό της V8 και κατέκτησε τον κόσμο για μία και μοναδική φορά.

BRM P57
Φωτογραφία: Kogo / CC BY-SA 3.0 de
Προσθέστε το formula1news.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Για δεκαέξι χρόνια, το όνομα BRM ήταν στη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία κάτι ανάμεσα σε όνειρο και αστείο. Μια ομάδα που γεννήθηκε για να αποδείξει ότι η Βρετανία μπορούσε να φτιάξει το καλύτερο μονοθέσιο Grand Prix στον κόσμο, και που για χρόνια απέδειχνε κυρίως πόσο εύκολα μπορεί κανείς να ξοδέψει μια περιουσία χωρίς να κερδίσει. Στο τέλος του 1961, ο άνθρωπος που πλήρωνε τους λογαριασμούς έχασε την υπομονή του.

Ο Alfred Owen έβαλε τους όρους πάνω στο τραπέζι: ή η ομάδα θα έφερνε τουλάχιστον δύο νίκες στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1962, ή θα έκλεινε. Δώδεκα μήνες αργότερα, η BRM δεν είχε κερδίσει δύο αγώνες. Είχε κερδίσει τέσσερις, μαζί με τον τίτλο οδηγών για τον Graham Hill και τον μοναδικό τίτλο κατασκευαστών της ιστορίας της.

Ένα εθνικό όνειρο που κόστιζε ακριβά

Η British Racing Motors στήθηκε αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον Raymond Mays και τον Peter Berthon, με βάση το Bourne του Lincolnshire, τον τόπο του Mays. Η χρηματοδότηση ήρθε αρχικά από ένα καταπίστευμα, το BRM Trust, στο οποίο συμμετείχαν εταιρείες της βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας και προμηθευτές της. Η ιδέα ήταν ρομαντική και πατριωτική: ένα βρετανικό αυτοκίνητο, φτιαγμένο με βρετανικά κεφάλαια, που θα νικούσε τους Ιταλούς στο δικό τους παιχνίδι.

Το πρώτο τους δημιούργημα, το μονοθέσιο με τον κινητήρα V16, έμεινε στην ιστορία για τον ήχο του και για την πολυπλοκότητά του, όχι για τις επιτυχίες του. Ήταν φιλόδοξο μέχρι υπερβολής και αναξιόπιστο. Όταν ορισμένοι από τους αρχικούς χρηματοδότες αποχώρησαν, ο Alfred Owen, επικεφαλής του βιομηχανικού ομίλου Rubery Owen, ανέλαβε ολόκληρη την ομάδα. Τα αυτοκίνητα θα έτρεχαν πλέον ως Owen Racing Organisation.

Ακολούθησε το τετρακύλινδρο P25, με τα δικά του προβλήματα αξιοπιστίας. Η πρώτη νίκη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα άργησε πολύ: ήρθε μόλις το 1959, όταν ο Jo Bonnier κέρδισε το Grand Prix Ολλανδίας στο Zandvoort. Ήταν μια στιγμή χαράς, αλλά έμεινε μοναχική. Ο Owen έκανε τους λογαριασμούς του και είδε ότι είχε ξοδέψει πάνω από ένα εκατομμύριο λίρες για μία μόνο νίκη. Για έναν βιομήχανο, αυτό δεν ήταν πάθος· ήταν κακή επένδυση.

Graham Hill
Φωτογραφία: Anefo / CC0

Το τελεσίγραφο και ο άνθρωπος που ανέλαβε

Η απάντηση του Owen δεν ήταν μόνο το τελεσίγραφο, αλλά και μια αλλαγή φρουράς. Λίγο πριν από τη σεζόν του 1962, ο Tony Rudd, ο μηχανικός που είχε αποκτήσει όλο και μεγαλύτερο ρόλο μέσα στην ομάδα, πήρε την πλήρη ευθύνη. Οι ιδρυτές, Mays και Berthon, παραμερίστηκαν. Ο Rudd είχε πλέον στα χέρια του και το αυτοκίνητο και το μέλλον όλων όσοι δούλευαν στο Bourne.

Η σημασία αυτής της απόφασης ήταν τεράστια. Η BRM είχε για χρόνια τη φήμη ομάδας με πολλές ιδέες και λίγη συνέπεια. Ο Rudd είχε μία αποστολή: να φτιάξει ένα αυτοκίνητο που τερματίζει, και να το κάνει γρήγορο. Το 1961 η BRM είχε τρέξει με τον τετρακύλινδρο Coventry Climax σαν προσωρινή λύση. Για το 1962 ήθελε δικό της κινητήρα.

Το BRM P57 και ο V8 που έπρεπε να δαμαστεί

Το αυτοκίνητο του 1962 ήταν το P57, ή P578 όπως το έλεγαν όταν φορούσε τον νέο οκτακύλινδρο. Το σασί ήταν σωληνωτό spaceframe, σχεδιασμένο από τον ίδιο τον Rudd. Η καρδιά του ήταν ο P56, ένας V8 1,5 λίτρου της ίδιας της BRM, με ψεκασμό καυσίμου της Lucas, κάτι καινούργιο για την ομάδα. Η μεγάλη του αρετή ήταν ότι μπορούσε να γυρίσει πολύ ψηλότερα από τον Climax, γύρω στις 11.000 στροφές.

Ο δρόμος μέχρι εκεί δεν ήταν εύκολος. Ο κινητήρας είχε σοβαρά αρχικά προβλήματα, και η ανάφλεξη δυσκολευόταν στις υψηλές στροφές μέχρι να βρεθεί λύση. Ο Rudd εξήγησε αργότερα ότι η μηχανή απέδωσε πραγματικά αυτό που υποσχόταν μόνο μετά τον Αύγουστο του 1962, όταν η Shell βοήθησε να λυθούν τα προβλήματα καύσης στις υψηλές ταχύτητες.

Η πιο χαρακτηριστική εικόνα του αυτοκινήτου ήταν οι οκτώ εξατμίσεις που υψώνονταν κάθετα πάνω από τον κινητήρα σαν μικρές καμινάδες. Από αυτές πήρε το παρατσούκλι «Stackpipe». Είχαν όμως την τάση να χαλαρώνουν, και αντικαταστάθηκαν με οριζόντια διάταξη. Ακόμη και στο κιβώτιο η ομάδα διάλεξε τη σιγουριά αντί για την καινοτομία: δοκιμάστηκε ένα εξατάχυτο Colotti, αλλά τα προβλήματα αξιοπιστίας έστειλαν τη BRM πίσω στο δικό της πεντατάχυτο.

Απέναντι βρισκόταν η Lotus του Colin Chapman με το Lotus 25, με μονοκόκ αλουμινίου στη θέση του σωληνωτού πλαισίου, ένα πραγματικά επαναστατικό αυτοκίνητο. Η BRM δεν ήταν η πιο προχωρημένη σχεδίαση στο grid. Στόχευε σε κάτι άλλο: να είναι εκεί σε κάθε αγώνα.

Οι οδηγοί: ο Hill και ο Ginther

Ο Graham Hill ήταν ο αρχηγός. Ήταν ήδη στην ομάδα από τα δύσκολα χρόνια. Του έλειπε ακόμη η πρώτη νίκη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, αλλά ήταν οδηγός που καταλάβαινε το αυτοκίνητο και δούλευε ακούραστα πάνω του. Δίπλα του ήρθε ο Αμερικανός Richie Ginther, που άφησε τη Ferrari για τη BRM και είχε φήμη οδηγού με τεχνικό μυαλό, πολύτιμου στην εξέλιξη.

Ο ρόλος των δύο ήταν ξεκάθαρος. Ο Hill θα κυνηγούσε τις νίκες, ο Ginther θα στήριζε την ομάδα και θα μάζευε ό,τι μπορούσε. Ο Ginther είχε αρκετές εγκαταλείψεις μέσα στη χρονιά, αλλά όταν το αυτοκίνητο κράτησε, ανέβηκε στο βάθρο, και στη Monza έδωσε στην ομάδα την πιο όμορφη μέρα της.

Η σεζόν: από το Zandvoort στη Monza

Το πρωτάθλημα είχε εννέα αγώνες και άνοιξε στην Ολλανδία, εκεί όπου η BRM είχε πάρει την πρώτη της νίκη τρία χρόνια νωρίτερα. Ο Hill κέρδισε το Grand Prix Ολλανδίας στο Zandvoort, την πρώτη νίκη του P57 και την πρώτη του ίδιου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ο ένας από τους δύο αγώνες που ζητούσε ο Owen είχε ήδη έρθει, στην πρεμιέρα.

Ακολούθησε όμως μια περίοδος χωρίς νίκες. Το Μονακό πήγε στον Bruce McLaren με την Cooper-Climax, το Βέλγιο και η Μεγάλη Βρετανία στον Jim Clark με τη Lotus, η Γαλλία στον Dan Gurney με την Porsche. Η BRM όμως συνέχιζε να μαζεύει βαθμούς, και αυτό θα αποδεικνυόταν καθοριστικό.

Η δεύτερη νίκη ήρθε στο Nürburgring, στο Grand Prix Γερμανίας, σε συνθήκες που θύμιζαν άλλη εποχή. Ο Hill είχε τρακάρει στις δοκιμές, και την ημέρα του αγώνα μια ξαφνική νεροποντή έκανε την πίστα επικίνδυνα ολισθηρή και καθυστέρησε την εκκίνηση πάνω από μία ώρα. Στη βροχή, ο Hill κράτησε πίσω του τον John Surtees και τον Dan Gurney, με τους τρεις να τερματίζουν σε απόσταση λίγων δευτερολέπτων. Το τελεσίγραφο του Owen είχε εκπληρωθεί.

Ύστερα ήρθε η Monza, και μαζί της ο αναβαθμισμένος κινητήρας. Ο Hill και ο Ginther ξέφυγαν από τους αντιπάλους τους και τερμάτισαν πρώτος και δεύτερος στο Grand Prix Ιταλίας, ένα 1-2 που έδειξε ότι ο V8 είχε επιτέλους δαμαστεί. Για μια ομάδα που λίγους μήνες πριν κινδύνευε με κλείσιμο, ήταν η πιο καθαρή απάντηση.

East London: εκεί όπου κρίθηκαν όλα

Ο Clark κέρδισε το Grand Prix ΗΠΑ και η μάχη πήγε στον τελευταίο αγώνα, στο East London της Νότιας Αφρικής, στις 29 Δεκεμβρίου. Ο Clark ξεκίνησε από την pole position και έτρεχε άνετα μπροστά, όταν μια διαρροή λαδιού τον ανάγκασε να εγκαταλείψει. Ο Hill πέρασε στην κορυφή και κέρδισε τον αγώνα. Ήταν η τέταρτη νίκη του και της BRM μέσα στη χρονιά.

Η ιστορία του Graham Hill εκείνο το απόγευμα έχει ειπωθεί ξεχωριστά. Για τη BRM, το East London σήμαινε το τέλος ενός ταξιδιού που είχε ξεκινήσει δεκαέξι χρόνια νωρίτερα. Ο Hill είχε τερματίσει σε όλους τους αγώνες της χρονιάς, και αυτή η συνέπεια ήταν τελικά το μεγάλο όπλο του P57 απέναντι στην ταχύτερη αλλά πιο εύθραυστη Lotus.

Στη βαθμολογία κατασκευαστών, η BRM τερμάτισε με 42 βαθμούς, μπροστά από τη Lotus-Climax με 36 και την Cooper-Climax με 29. Ακολούθησαν η Lola με 19 και η Porsche με 18. Στους οδηγούς, ο Hill έκλεισε με 42 βαθμούς, έναντι 30 του Clark. Τέσσερις νίκες σε εννέα αγώνες: διπλάσιες από όσες ζητούσε ο Owen.

Η μοναδική κορυφή και ό,τι ακολούθησε

Ο τίτλος του 1962 έμεινε ο μοναδικός τίτλος κατασκευαστών της BRM. Η ομάδα παρέμεινε ανταγωνιστική για λίγα χρόνια ακόμη: το 1963 ο Hill και ο Ginther τερμάτισαν δεύτερος και τρίτος στη βαθμολογία οδηγών, όμως η Lotus και ο Clark είχαν περάσει πια μπροστά. Όταν ήρθαν οι κανονισμοί των 3 λίτρων, η BRM δεν βρήκε ξανά τον δρόμο της, και ο Hill έφυγε για τη Lotus, όπου θα κέρδιζε τον δεύτερο τίτλο του το 1968.

Υπήρξαν ακόμη λάμψεις: ο Jo Siffert κέρδισε το Grand Prix Αυστρίας το 1971, και ο Jean-Pierre Beltoise έδωσε στην ομάδα την τελευταία της νίκη στο Μονακό το 1972. Ο όμιλος Owen σταμάτησε να στηρίζει την ομάδα στο τέλος του 1974 και η BRM σβήστηκε σιγά σιγά από το grid μέχρι το 1977.

Η εικόνα όμως που έμεινε είναι εκείνη του 1962: ένα σασί χωρίς επανάσταση, ένας V8 που χρειάστηκε μισή σεζόν για να δαμαστεί, οκτώ εξατμίσεις που έδειχναν τον ουρανό, και μια ομάδα που, με την πλάτη στον τοίχο, έμαθε να τερματίζει. Το όνειρο του Raymond Mays για ένα βρετανικό αυτοκίνητο που θα κατακτούσε τον κόσμο έγινε πραγματικότητα μόνο όταν ένας βιομήχανος απείλησε να το ξυπνήσει.

Η σεζόν 1962 σε αριθμούς

9Grand Prix
4Νίκες BRM
42Πόντοι
1οςΤίτλος της
# Ομάδα Νίκες Πόντοι
1 BRM 4 42
2 Lotus-Climax 3 36
3 Cooper-Climax 1 29
4 Lola 0 19
5 Porsche 1 18

Οι νίκες

  • Grand Prix Ολλανδίας · 20 Μαΐου · Graham Hill
  • Grand Prix Γερμανίας · 5 Αυγούστου · Graham Hill
  • Grand Prix Ιταλίας · 16 Σεπτεμβρίου · Graham Hill
  • Grand Prix Νότιας Αφρικής · 29 Δεκεμβρίου · Graham Hill

Στατιστικά: Jolpica-F1 (Ergast).

Κοινοποίηση

Διάβασε επίσης

TotalSports Media Group ΜΕΛΟΣ ΤΟΥTOTALSPORTS MEDIA GROUPSports stories. Bigger together