Μετάβαση στο περιεχόμενο
Επόμενο Grand Prix Λας Βέγκας Κυρ 22 Νοε · 06:00
Stories

1967: Η Brabham-Repco, το «παλιομοδίτικο» BT24 και ο δεύτερος τίτλος κατασκευαστών

Δίπλα στο επαναστατικό Lotus 49 έμοιαζε ξεπερασμένο. Με αξιοπιστία και δύο οδηγούς που τερμάτιζαν πάντα μπροστά, η Brabham-Repco πήρε δεύτερο σερί τίτλο κατασκευαστών.

Brabham BT24
Φωτογραφία: John Chapman Pyrope) / CC BY-SA 3.0
Προσθέστε το formula1news.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Τον Ιούνιο του 1967, στα πιτ του Zandvoort, όλα τα βλέμματα έπεφταν πάνω σε ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Το Lotus 49 του Colin Chapman, με τον ολοκαίνουργιο Ford Cosworth DFV δεμένο πάνω στο σασί, έμοιαζε με το μέλλον της Formula 1 να έχει προσγειωθεί στους αμμόλοφους της Ολλανδίας. Λίγα μέτρα πιο πέρα, η Brabham έδειχνε κι αυτή ένα καινούργιο μονοθέσιο, το Brabham BT24. Μόνο που, δίπλα στη Lotus, το BT24 φαινόταν σχεδόν ξεπερασμένο: ατσάλινο σωληνωτό πλαίσιο, όταν οι αντίπαλοι είχαν ήδη στραφεί σε πιο σύγχρονες λύσεις, και ένας V8 από μια αυστραλιανή εταιρεία ανταλλακτικών αυτοκινήτων.

Ο Jim Clark κέρδισε εκείνη τη μέρα στον πρώτο αγώνα του Lotus 49 και η Formula 1 πίστεψε ότι είχε δει την αλλαγή της εποχής. Στο τέλος της χρονιάς, όμως, ο τίτλος κατασκευαστών ανήκε ξανά στην Brabham-Repco. Ήταν ο δεύτερος συνεχόμενος, μετά το 1966, και κερδήθηκε με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο: όχι με την ταχύτητα του λαγού, αλλά με την επιμονή της χελώνας.

Η ομάδα που έστησε ένας οδηγός

Η Brabham του 1967 ήταν μια ασυνήθιστη ομάδα. Επικεφαλής της ήταν ο Jack Brabham, ο Αυστραλός που ήταν ταυτόχρονα ιδιοκτήτης και οδηγός, ενώ τα μονοθέσια τα σχεδίαζε ο συμπατριώτης του Ron Tauranac. Το 1966 είχαν πετύχει κάτι που δεν είχε ξαναγίνει: ο Jack Brabham στέφθηκε πρωταθλητής με αυτοκίνητο που έφερε το δικό του όνομα, και η ομάδα πήρε και τον πρώτο της τίτλο κατασκευαστών.

Το μυστικό εκείνης της επιτυχίας βρισκόταν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Η Repco, μια αυστραλιανή εταιρεία που δεν είχε φτιάξει ποτέ πριν κινητήρα Formula 1, είχε κατασκευάσει έναν V8 πάνω σε αλουμινένια μπλοκ από ένα εγκαταλελειμμένο πρόγραμμα της Oldsmobile, με πολλά έτοιμα εξαρτήματα. Δεν ήταν ο πιο δυνατός κινητήρας της νέας εποχής των 3 λίτρων, αλλά ήταν ελαφρύς και αξιόπιστος. Σε μια περίοδο που οι αντίπαλοι πάλευαν με βαριές και περίπλοκες μηχανές, αυτό αρκούσε.

Για το 1967 το δίδυμο των οδηγών έμεινε ίδιο. Δίπλα στον Jack Brabham οδηγούσε ο Denny Hulme, ο ήσυχος Νεοζηλανδός που είχε ανέβει σιγά σιγά μέσα στην οργάνωση. Κανείς δεν το φανταζόταν στην αρχή της χρονιάς, αλλά οι δύο άντρες του ίδιου γκαράζ θα έδιναν τελικά τη μάχη για τον τίτλο οδηγών.

Denny Hulme
Φωτογραφία: Lothar Spurzem / CC BY-SA 2.0 de

Brabham BT24: ο Tauranac πάει κόντρα στο ρεύμα

Η απάντηση της Repco στη νέα σεζόν ήταν ο κινητήρας της σειράς 740. Αυτή τη φορά δεν επρόκειτο για διασκευή: η Repco τον σχεδίασε από την αρχή ως δικό της κινητήρα, ένα V8 στις 90 μοίρες, κρατώντας τη λογική της ελαφρότητας και της αξιοπιστίας. Η πιο εμφανής αλλαγή ήταν οι εξατμίσεις, που πέρασαν στο εσωτερικό του «V», ανάμεσα στις δύο σειρές κυλίνδρων. Το είχε ζητήσει ο ίδιος ο Tauranac, για να μικρύνει η μετωπική επιφάνεια και να μην μπλέκονται οι σωλήνες με την πίσω ανάρτηση.

Γύρω από αυτόν τον κινητήρα ο Tauranac σχεδίασε το BT24, με αφετηρία το BT23 της Formula 2. Ήταν μικρό, χαμηλό και ελαφρύ, με σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο και αμάξωμα από fibreglass. Ενώ πολλοί σχεδιαστές είχαν ήδη αφήσει πίσω τους το spaceframe, ο Tauranac το κράτησε, γιατί ήταν απλό, εύκολο στην επισκευή και αποδεδειγμένο. Η ανάρτηση είχε διπλά ψαλίδια με ελατήρια και αμορτισέρ, και το κιβώτιο ήταν ένα πεντατάχυτο Hewland DG300.

Πάνω στο χαρτί, το BT24 δεν μπορούσε να συγκριθεί με το Lotus 49. Ο Cosworth DFV ήταν το νέο σημείο αναφοράς σε ταχύτητα και η Lotus είχε φτιάξει γύρω του ένα αυτοκίνητο φτιαγμένο για να κερδίζει από την πρώτη μέρα. Η Brabham, όμως, στοιχημάτιζε σε κάτι άλλο: σε μια σεζόν έντεκα αγώνων, το αυτοκίνητο που τερματίζει θα κερδίζει βαθμούς κάθε φορά που το καινούργιο και γρήγορο θα σπάει.

Ένα ξεκίνημα με τα παλιά όπλα

Η σεζόν άνοιξε στις 2 Ιανουαρίου στη Νότια Αφρική, και η πρώτη νίκη δεν πήγε ούτε στη Brabham ούτε στη Lotus: ο Pedro Rodríguez κέρδισε με τη Cooper-Maserati. Ο νέος κινητήρας 740 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Monaco, στο πίσω μέρος του παλιού BT19 του Jack Brabham, και η πρεμιέρα κράτησε ελάχιστα: ο Αυστραλός εγκατέλειψε ήδη από τον πρώτο γύρο με σπασμένο διωστήρα.

Ο Hulme, όμως, οδηγώντας το BT20 με τον παλαιότερο κινητήρα της σειράς 620, κέρδισε το Grand Prix Μονακό. Ήταν ένα πρώτο σημάδι για το πώς θα κυλούσε η χρονιά: ακόμα και με το «παλιό» υλικό, η Brabham ήξερε να φτάνει στο τέλος. Στο Zandvoort, εκεί όπου το Lotus 49 έκανε το θρυλικό του ντεμπούτο, η Brabham δεν ρίσκαρε το BT24 στον αγώνα. Ο Jack Brabham έτρεξε με το BT19 και ο Hulme με το BT20, και τερμάτισαν δεύτερος και τρίτος πίσω από τον Clark. Τα παλιά αυτοκίνητα, που είχαν κερδίσει το πρωτάθλημα του 1966, αποδείχθηκαν ακόμα χρήσιμα: από τους βαθμούς της ομάδας εκείνη τη χρονιά, 18 ήρθαν με τα BT19 και BT20.

Το BT24 έκανε τελικά το αγωνιστικό του ντεμπούτο στο Spa, στο Grand Prix Βελγίου, και η πρώτη του εμφάνιση δεν ήταν ευτυχισμένη: ο Jack Brabham σταμάτησε με πρόβλημα στην αντλία λαδιού. Τη νίκη την πήρε ο Dan Gurney με την Eagle-Weslake, ένα από τα ωραιότερα αυτοκίνητα της εποχής. Στους πρώτους τέσσερις αγώνες της χρονιάς είχαν κερδίσει τέσσερις διαφορετικές ομάδες.

Η χελώνα αρχίζει να προσπερνά τον λαγό

Από το καλοκαίρι και μετά, όταν τα παιδικά προβλήματα του 740 λύθηκαν, η εικόνα άλλαξε. Στο Grand Prix Γαλλίας, που έγινε στη στενή πίστα Bugatti του Le Mans, ο Jack Brabham πήρε τη νίκη. Στη Silverstone ο Clark επέστρεψε στην κορυφή στο Grand Prix Μεγάλης Βρετανίας, αλλά το μοτίβο είχε ήδη σχηματιστεί: όταν το Lotus 49 τερμάτιζε, συνήθως κέρδιζε· το θέμα ήταν ότι δεν τερμάτιζε πάντα.

Στο Nürburgring ήρθε η δεύτερη νίκη του Hulme. Ο Clark είχε ξεκινήσει από την pole, όμως τα προβλήματα τον έβγαλαν από τη διεκδίκηση, και ο Hulme πέρασε πρώτος τη γραμμή στη μεγαλύτερη και πιο απαιτητική πίστα του πρωταθλήματος. Ήταν ένα αποτέλεσμα που έλεγε τα πάντα για τη σεζόν της ομάδας: τα Brabham ήταν σχεδόν πάντα εκεί όταν οι άλλοι λύγιζαν. Από εκεί και πέρα, ο Hulme ανέβαινε στο βάθρο σχεδόν σε κάθε αγώνα.

Ακολούθησε το πρώτο Grand Prix Καναδά στην ιστορία του παγκόσμιου πρωταθλήματος, στο Mosport Park. Εκεί ο Jack Brabham πήρε τη δεύτερη νίκη του για τη χρονιά. Ήταν η τέταρτη και τελευταία νίκη της Brabham-Repco το 1967.

Δύο συμπαίκτες, ένας τίτλος

Στη Monza η Brabham δεν κέρδισε, αλλά βγήκε και πάλι κερδισμένη. Ο John Surtees χάρισε στη Honda τη νίκη, όμως ο Jack Brabham τερμάτισε δεύτερος και έγραψε ακόμα έναν πολύτιμο βαθμολογικό λογαριασμό για την ομάδα. Στις ΗΠΑ και στο Mexico ο Clark κέρδισε τους δύο τελευταίους αγώνες, φτάνοντας τις τέσσερις νίκες για τη χρονιά, όσες και η Brabham συνολικά. Ήταν αργά πια.

Η τελική βαθμολογία οδηγών τα έλεγε όλα. Ο Denny Hulme πρωταθλητής με 51 βαθμούς και δύο νίκες, ο Jack Brabham δεύτερος με 48 και επίσης δύο νίκες, ο Jim Clark τρίτος με 41 παρά τις τέσσερις νίκες του. Ο ιδιοκτήτης της ομάδας είχε νικηθεί από τον δικό του οδηγό, με το δικό του αυτοκίνητο. Για την ομάδα, βέβαια, αυτό δεν είχε σημασία: οι δύο οδηγοί μαζί είχαν φέρει τέσσερις νίκες και μια σειρά από δεύτερες και τρίτες θέσεις.

Στους κατασκευαστές η εικόνα ήταν ακόμα πιο καθαρή. Η Brabham-Repco συγκέντρωσε 67 βαθμούς, η Lotus-Ford 44, η Cooper-Maserati 28, ενώ η Honda και η Ferrari ακολούθησαν με 20. Η Lotus είχε τις ίδιες νίκες, τέσσερις, αλλά η Brabham είχε κάτι που λείπει από κάθε καινούργιο, βιαστικά γεννημένο μονοθέσιο: συνέπεια. Μόνο με το BT24, το αυτοκίνητο κέρδισε τρεις αγώνες και πρόσθεσε έξι δεύτερες θέσεις, δύο τρίτες, μία τέταρτη και μία πέμπτη.

Το τέλος μιας εποχής

Ο δεύτερος συνεχόμενος τίτλος κατασκευαστών, μετά από αυτόν του 1966, ήταν η κορυφή μιας παράξενης και πολύ αυστραλιανής ιστορίας. Ένας οδηγός που έφτιαξε δική του ομάδα, ένας σχεδιαστής που προτίμησε το δοκιμασμένο από το μοντέρνο και μια εταιρεία ανταλλακτικών από τη Melbourne νίκησαν δύο χρονιές στη σειρά τους μεγάλους κατασκευαστές της Ευρώπης.

Η Formula 1, όμως, προχωρούσε γρήγορα. Το Lotus 49 και ο Cosworth DFV είχαν δείξει ήδη από το 1967 πόσο γρήγορα μπορούσαν να πάνε, και από το 1968 ο DFV θα γινόταν το σημείο αναφοράς. Η Repco ετοίμασε για το 1968 έναν πιο δυνατό κινητήρα, αλλά αποδείχθηκε πολύ αναξιόπιστος, και ο Jochen Rindt, που πήρε τη θέση του Hulme, δεν μπόρεσε να κάνει πολλά μαζί του. Μετά το 1968 η Repco αποχώρησε από τη Formula 1.

Το BT24 έμεινε στην ιστορία ως το αυτοκίνητο που φαινόταν παλιό την ημέρα που το είδε ο κόσμος και κέρδισε το πρωτάθλημα παρόλα αυτά. Και το 1967 ως η χρονιά που η Brabham-Repco απέδειξε ότι, στη Formula 1, ο πιο γρήγορος δεν είναι πάντα αυτός που φτάνει πρώτος στο τέλος.

Η σεζόν 1967 σε αριθμούς

11Grand Prix
4Νίκες Brabham-Repco
67Πόντοι
2οςΤίτλος της
# Ομάδα Νίκες Πόντοι
1 Brabham-Repco 4 67
2 Lotus-Ford 4 44
3 Cooper-Maserati 1 28
4 Honda 1 20
5 Ferrari 0 20

Οι νίκες

  • Grand Prix Μονακό · 7 Μαΐου · Denny Hulme
  • Grand Prix Γαλλίας · 2 Ιουλίου · Jack Brabham
  • Grand Prix Γερμανίας · 6 Αυγούστου · Denny Hulme
  • Grand Prix Καναδά · 27 Αυγούστου · Jack Brabham

Στατιστικά: Jolpica-F1 (Ergast).

Βίντεο

Κοινοποίηση

Διάβασε επίσης

TotalSports Media Group ΜΕΛΟΣ ΤΟΥTOTALSPORTS MEDIA GROUPSports stories. Bigger together