Μετάβαση στο περιεχόμενο
Επόμενο Grand Prix Λας Βέγκας Κυρ 22 Νοε · 06:00
Stories

1966: Η Brabham-Repco, ένας V8 από τη Melbourne και ο πρώτος τίτλος κατασκευαστών

Με ένα απλό σωληνωτό BT19 και έναν ελαφρύ V8 της Repco, η ομάδα του Jack Brabham νίκησε τη Ferrari στη χρονιά της «επιστροφής στη δύναμη» και κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο κατασκευαστών.

Brabham BT19
Φωτογραφία: Bahnfrend / CC BY-SA 3.0
Προσθέστε το formula1news.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Στις αρχές του 1966 η Formula 1 άλλαζε δέρμα. Μετά από πέντε χρόνια με κινητήρες 1,5 λίτρου, οι κανονισμοί διπλασίαζαν τον επιτρεπόμενο κυβισμό στα 3 λίτρα και όλοι μιλούσαν για την «επιστροφή στη δύναμη». Οι μεγάλοι κατασκευαστές ετοίμαζαν V12 και πολύπλοκα H16. Στο μεταξύ, μια μικρή ομάδα με έδρα την Αγγλία και ψυχή αυστραλιανή έπαιζε ένα πολύ πιο απλό στοίχημα: έναν ελαφρύ V8, χτισμένο πάνω σε ένα αλουμινένιο μπλοκ που η General Motors είχε παρατήσει στο ράφι.

Το στοίχημα βγήκε. Στο τέλος της χρονιάς η Brabham-Repco είχε 42 βαθμούς, τέσσερις νίκες και τον πρώτο τίτλο κατασκευαστών της ιστορίας της. Και ο άνθρωπος που της έδωσε το όνομά του, ο Jack Brabham, είχε γίνει ο πρώτος οδηγός που κέρδισε Grand Prix του παγκοσμίου πρωταθλήματος με αυτοκίνητο που έφερε το δικό του όνομα.

Ένα συνεργείο, δύο Αυστραλοί και μια ιδέα

Η ιστορία ξεκινά πολύ πριν από το 1966, σε μια γνωριμία στην Αυστραλία των αρχών της δεκαετίας του 1950. Ο Jack Brabham και ο Ron Tauranac έφτιαχναν και οι δύο αγωνιστικά αυτοκίνητα με τα χέρια τους, και κράτησαν επαφή όταν ο Brabham ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης. Με τη Cooper κατέκτησε δύο συνεχόμενους παγκόσμιους τίτλους, το 1959 και το 1960, όμως ήξερε ότι ήθελε κάτι δικό του.

Μαζί με τον Tauranac έστησαν τη Motor Racing Developments, μια εταιρεία που θα κατασκεύαζε αυτοκίνητα για πελάτες. Ήταν σκόπιμη η επιλογή να μη φέρει κανενός το όνομα. Το πρώτο τους μονοθέσιο, για τη Formula Junior, εμφανίστηκε το καλοκαίρι του 1961 και τον επόμενο χρόνο ο Brabham άφησε τη Cooper για να τρέξει με τη δική του ομάδα. Το πρώτο Brabham της Formula 1, το BT3, έκανε ντεμπούτο στο Grand Prix Γερμανίας του 1962 στο Nürburgring και εγκατέλειψε με πρόβλημα στο γκάζι.

Η πρώτη νίκη σε αγώνα του πρωταθλήματος ήρθε το 1964, όχι όμως από τον ιδρυτή. Ο Dan Gurney, συμπαίκτης του Brabham, κέρδισε το Grand Prix Γαλλίας στη Rouen. Ο ίδιος ο Jack, πάντως, δεν είχε ανέβει στο ψηλότερο σκαλί από το 1960, και όσο περνούσαν τα χρόνια, τα πειράγματα για την ηλικία του πλήθαιναν.

Jack Brabham
Φωτογραφία: Lothar Spurzem / CC BY-SA 2.0 de

Η επιστροφή στη δύναμη και το στοίχημα της Repco

Ο νέος κανονισμός άφησε πολλές βρετανικές ομάδες σε δύσκολη θέση. Η Coventry Climax, που τροφοδοτούσε με κινητήρες μεγάλο μέρος του grid, αποχώρησε από τους αγώνες στο τέλος του 1965. Η Lotus ξεκίνησε τη σεζόν με έναν Climax V8 των 2 λίτρων, που δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί, και περίμενε το H16 της BRM. Η BRM είχε ενώσει ουσιαστικά δύο V8 του 1,5 λίτρου σε ένα βαρύ και περίπλοκο σύνολο. Η Cooper στράφηκε σε έναν αναβαθμισμένο V12 της Maserati, με ρίζες στα τέλη της δεκαετίας του 1950, και η Ferrari ξεκίνησε από τον V12 των αγωνιστικών της σπορ αυτοκινήτων για να φτιάξει το 312.

Ο Brabham είχε ήδη κινηθεί αλλού. Η Repco, μια εταιρεία ανταλλακτικών από τη Melbourne, τον γνώριζε από τα χρόνια της Cooper και πείστηκε να μπει στην περιπέτεια ενός κινητήρα Formula 1. Η βάση βρέθηκε στην Αμερική: ένα ελαφρύ αλουμινένιο μπλοκ V8 που η General Motors είχε σχεδιάσει για την Oldsmobile και στη συνέχεια είχε εγκαταλείψει.

Το να μετατραπεί ένα μπλοκ αυτοκινήτου δρόμου σε κινητήρα Grand Prix ανατέθηκε στον Phil Irving, έναν Αυστραλό που είχε κάνει όνομα σχεδιάζοντας κινητήρες μοτοσυκλετών. Ο Irving δούλεψε από ένα διαμέρισμα στο νότιο Λονδίνο, με τον Brabham και τον Tauranac να παρακολουθούν από κοντά. Το αποτέλεσμα ονομάστηκε Repco 620. Δεν είχε τη δύναμη των ιταλικών V12, όμως ήταν αισθητά ελαφρύτερος, ευέλικτος και, όπως θα αποδεικνυόταν, αξιόπιστος.

Το BT19: ένα σασί που περίμενε άλλη μηχανή

Το αυτοκίνητο που θα έκανε το Repco πρωταθλητή δεν είχε σχεδιαστεί γι’ αυτό. Ο Tauranac είχε φτιάξει το BT19 για να δεχτεί τον flat-16 κινητήρα του 1,5 λίτρου που ετοίμαζε η Coventry Climax για το 1965. Η Climax όμως τον εγκατέλειψε και το σασί δεν έτρεξε ποτέ στη μορφή για την οποία γεννήθηκε. Όταν ήρθε η ώρα του νέου κανονισμού, ήταν διαθέσιμο, ο χρόνος πίεζε και ο V8 της Repco βρήκε εκεί το σπίτι του.

Η κατασκευή ήταν συντηρητική για την εποχή. Από το 1962 η Lotus είχε δείξει τον δρόμο του μονοκόκ, όμως ο Tauranac επέμενε στο σωληνωτό πλαίσιο, το spaceframe. Υποστήριζε ότι ένα καλό πλαίσιο από σωλήνες ήταν εξίσου άκαμπτο και πολύ πιο εύκολο να επισκευαστεί μετά από μια ζημιά. Σε μια σεζόν όπου οι αντίπαλοι πάλευαν με βαριούς και ανώριμους κινητήρες, η απλότητα έγινε πλεονέκτημα. Το BT19 ήταν ελαφρύ, ισορροπημένο και φτιαγμένο για να τερματίζει.

Δίπλα στον Brabham, η ομάδα είχε τον Denny Hulme από τη Νέα Ζηλανδία, που μέσα στη χρονιά πήρε κι εκείνος τον V8 της Repco, σε ένα BT20. Ο Hulme έκλεισε τη σεζόν τέταρτος στη βαθμολογία των οδηγών με 18 βαθμούς, ένα στήριγμα που θα αποκτούσε πολύ μεγαλύτερη σημασία έναν χρόνο αργότερα.

Τέσσερις Κυριακές του καλοκαιριού

Το πρώτο σήμα ήρθε πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος. Στο International Trophy της Silverstone, αγώνα εκτός βαθμολογίας, ο Brabham με το BT19 νίκησε καθαρά τον John Surtees και τη Ferrari, που όλοι θεωρούσαν φαβορί για τον τίτλο.

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα, με εννέα αγώνες, ξεκίνησε στο Monaco, όπου νίκησε ο Jackie Stewart με BRM. Στο Spa ήταν η σειρά του Surtees και της Ferrari. Λίγο αργότερα όμως ο Surtees, πρωταθλητής του 1964, ήρθε σε ρήξη με τη διοίκηση της Ferrari και μετακόμισε στην Cooper-Maserati. Η ομάδα του Maranello είχε χάσει τον ηγέτη της στη μέση της σεζόν.

Στη Reims, στο Grand Prix Γαλλίας, άρχισε το καλοκαίρι της Brabham. Ο Jack είχε κλείσει τα 40 τον Απρίλιο και κέρδισε για πρώτη φορά από το 1960. Ήταν η πρώτη νίκη σε Grand Prix του παγκοσμίου πρωταθλήματος για οδηγό με αυτοκίνητο που έφερε το όνομά του. Ακολούθησε το Grand Prix Μεγάλης Βρετανίας στο Brands Hatch, με δεύτερη νίκη στη σειρά.

Στο Zandvoort ο Brabham απάντησε στα αστεία για την ηλικία του με τον πιο αυστραλιανό τρόπο. Εμφανίστηκε στο grid με ψεύτικη μακριά γενειάδα, σκυφτός, ακουμπώντας σε ένα μπαστούνι. Μετά πέταξε τη μεταμφίεση, μπήκε στο αυτοκίνητο και κέρδισε το Grand Prix Ολλανδίας. Δύο εβδομάδες αργότερα, στον εφιαλτικό Nürburgring, πήρε και το Grand Prix Γερμανίας. Ήταν τέσσερις νίκες σε τέσσερις αγώνες, και η Brabham-Repco ήταν πλέον το αυτοκίνητο που έπρεπε να νικήσουν όλοι.

Monza: ένας τίτλος χωρίς τερματισμό

Στη Monza η Ferrari έπαιζε στην έδρα της και ήταν έτοιμη. Ο Ludovico Scarfiotti έδωσε στο Maranello μια νίκη μπροστά στο κοινό του. Για τον Brabham ο αγώνας τελείωσε νωρίς, με διαρροή λαδιού, την πιο σπάνια εικόνα της χρονιάς: ένα BT19 που δεν τερμάτιζε. Όμως εγκατέλειψε και ο Surtees, ο πιο επικίνδυνος διώκτης του, και το πρωτάθλημα των οδηγών κρίθηκε εκεί, σε έναν αγώνα που ο νέος πρωταθλητής δεν τερμάτισε.

Οι δύο τελευταίοι αγώνες έδειξαν πόσο ανοιχτό θα μπορούσε να ήταν το πρωτάθλημα αν οι αντίπαλοι είχαν βρει νωρίτερα τον ρυθμό τους. Στο Watkins Glen ο Jim Clark έδωσε στη Lotus τη μοναδική της νίκη της χρονιάς, με τον κινητήρα H16 της BRM. Στο Μεξικό ο Surtees κέρδισε με την Cooper-Maserati και ανέβηκε στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας των οδηγών με 28 βαθμούς, μπροστά από τον συμπαίκτη του Jochen Rindt.

Στο πρωτάθλημα κατασκευαστών η εικόνα ήταν καθαρή. Η Brabham-Repco τελείωσε με 42 βαθμούς και τέσσερις νίκες. Η Ferrari ακολούθησε με 31 και δύο νίκες, η Cooper-Maserati με 30 και μία, η BRM με 22 και μία, και η Lotus-BRM με 13 και μία. Κανείς άλλος δεν είχε κερδίσει δύο φορές στη σειρά, πόσο μάλλον τέσσερις.

Τι άφησε πίσω του το 1966

Η Brabham-Repco δεν είχε τον πιο δυνατό κινητήρα ούτε το πιο προχωρημένο σασί. Είχε όμως κάτι που οι αντίπαλοί της έψαχναν όλη τη χρονιά: ένα πακέτο έτοιμο από την πρώτη μέρα, ελαφρύ, απλό στη συντήρηση και αξιόπιστο. Σε μια σεζόν μετάβασης, αυτό αποδείχτηκε αρκετό για να νικήσει τη Ferrari, την BRM και τη Lotus.

Ο τίτλος δεν έμεινε μοναχικός. Το 1967 ο Denny Hulme έγινε πρωταθλητής οδηγών και η Brabham-Repco κράτησε τον τίτλο κατασκευαστών για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Ο Jack Brabham, ο τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, αποσύρθηκε μετά τη σεζόν του 1970 και επέστρεψε στην Αυστραλία. Πέθανε το 2014. Το επίτευγμά του του 1966 παραμένει μοναδικό: κανένας άλλος οδηγός δεν έχει κατακτήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα με αυτοκίνητο που φέρει το όνομά του. Και κάθε φορά που κάποιος μιλά για μικρές ομάδες που νίκησαν τους γίγαντες με εξυπνάδα αντί για δύναμη, το BT19 με τον V8 της Repco είναι από τα πρώτα παραδείγματα που έρχονται στο μυαλό.

Η σεζόν 1966 σε αριθμούς

9Grand Prix
4Νίκες Brabham-Repco
42Πόντοι
1οςΤίτλος της
# Ομάδα Νίκες Πόντοι
1 Brabham-Repco 4 42
2 Ferrari 2 31
3 Cooper-Maserati 1 30
4 BRM 1 22
5 Lotus-BRM 1 13

Οι νίκες

  • Grand Prix Γαλλίας · 3 Ιουλίου · Jack Brabham
  • Grand Prix Μεγάλης Βρετανίας · 16 Ιουλίου · Jack Brabham
  • Grand Prix Ολλανδίας · 24 Ιουλίου · Jack Brabham
  • Grand Prix Γερμανίας · 7 Αυγούστου · Jack Brabham

Στατιστικά: Jolpica-F1 (Ergast).

Βίντεο

Κοινοποίηση

Διάβασε επίσης

TotalSports Media Group ΜΕΛΟΣ ΤΟΥTOTALSPORTS MEDIA GROUPSports stories. Bigger together